ჰემატოპათოლოგიური პროცესების იმუნოჰისტოქიმიური კვლევა - გულისხმობს ძვლის ტვინის, ლიმფური კვანძის, მკერდუკანა ჯირკვლის (თიმუსის) და სხვა არაჰემატოპოეზური სისტემის ორგანოებსა და ქსოვილებში არსებული ონკოჰემატოლოგიურ დაავადებებზე საეჭვო პროცესების დიფერენცირების, დადასტურების დიაგნოსტიკურ მეთოდს სპეციფიკური ანტისხეულთა პანელის გამოყენებით.

იმუნოჰისტოქიმიური კვლევის ძირითადი გამოყენების სფეროებია:

• დიაგნოსტიკა და დიაგნოზის დაზუსტება;

• სიმსივნეების ტიპის, წარმოშობისა და დიფერენცირების ხარისხის განსაზღვრა;

• პროგნოზული მარკერების შეფასება;

• მკურნალობის ტაქტიკისა და თერაპიული მიდგომის შერჩევა.

გასათვალისწინებელია, რომ იმუნოჰისტოქიმიური კვლევის ხარისხსა და სიზუსტეს რამდენიმე ძირითადი ფაქტორი განაპირობებს: პრეანალიტიკური ფაქტორები ქსოვილის ფიქსაცია - ყველაზე კრიტიკული ეტაპია. ფორმალინში ფიქსაციის დაწყების დროულობა, ხანგრძლივობა და ტემპერატურა პირდაპირ მოქმედებს ანტიგენის სტრუქტურის შენარჩუნებაზე. არასწორი ფიქსაცია იწვევს ანტიგენის დეგრადაციას და შეიძლება მთლიანად არასარწმუნოდ აქციოს კვლევის შედეგი. ანტისხეულის ხარისხი გამოყენებული პირველადი ანტისხეულის სპეციფიკურობა და სენსიტიურობა გადამწყვეტია. მნიშვნელოვანია სწორი კლონის არჩევა, ვადისა და შენახვის პირობების კონტროლი. ანტიგენის აღდგენა ფიქსაციის დროს ანტიგენი ნაწილობრივ იფარება, მისი „გახსნა" ხდება სითბური ან ფერმენტული დამუშავებით. ამ ეტაპის სწორად შესრულება პირდაპირ მოქმედებს სიგნალის ინტენსივობაზე. ლაბორატორიული სტანდარტიზაცია პროტოკოლების მკაცრი დაცვა, საკონტროლო ნიმუშების გამოყენება (პოზიტიური და ნეგატიური კონტროლი) და ავტომატიზებული პლატფორმები მნიშვნელოვნად ამცირებს ადამიანური შეცდომის ფაქტორს. ინტერპრეტაცია - პათოლოგანატომის კვალიფიკაცია და გამოცდილება - განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია რთული შემთხვევებისთვის, სადაც გამოსახულების კომპლექსური შეფასებაა საჭირო. კლინიკური კონტექსტი - კვლევის შედეგი ყოველთვის უნდა შეფასდეს მორფოლოგიურ სურათთან და კლინიკურ მონაცემებთან ერთობლიობაში. იზოლირებულად იმუნოჰისტოქიმიურმა მონაცემებმა ზოგჯერ შეიძლება შეცდომაში შეიყვანოს შემფასებელი.