PSA-ს არ აქვს ერთიანი „ნორმის" ან „პათოლოგიის" მკაცრი ზღვარი - ზოგადად, რაც უფრო მაღალია PSA-ის დონე, მით უფრო მაღალია პროსტატის კიბოს ალბათობა. თუმცა, შესაძლებელია მაღალი PSA კიბოს გარეშე, ან დაბალი PSA კიბოს არსებობის ფონზე.

PSA-ის მომატება შესაძლოა აღინიშნოს:

• პროსტატის კიბოს დროს;

• პროსტატის კეთილთვისებიანი ჰიპერპლაზიის (ადენომის) დროს;

• პროსტატის ანთების (პროსტატიტის) დროს;

• შარდსასქესო სისტემის ინფექციის დროს;

• პროსტატაზე მექანიკური ზემოქმედების შემდეგ (მაგ., ციფრული რექტალური გასინჯვა, კათეტერიზაცია, ბოლოდროინდელი ეაკულაცია);

• ასაკის მატებასთან ერთად.

PSA-ის დაბალი ან ნორმის ფარგლებში მყოფი დონე ამცირებს პროსტატის კიბოს ალბათობას, თუმცა სრულად არ გამორიცხავს მას. ზოგიერთი მედიკამენტი (მაგ., პროსტატის ჰიპერპლაზიის სამკურნალო პრეპარატები) იწვევს ცრუ-დაბალ შედეგს.

თუ საერთო PSA მომატებულია, შემდგომი დაზუსტებისთვის ხშირად განისაზღვრება თავისუფალი PSA-ისა და საერთო PSA-ის შეფარდება.

ლაბორატორიული კვლევის შედეგები ყოველთვის უნდა შეფასდეს ექიმის მიერ პაციენტის ანამნეზთან და სხვა გამოკვლევებთან ერთად.

• თავისუფალი პროსტატ სპეციფიური ანტიგენის განსაზღვრა სისხლში (FPSA);

• ტესტოსტერონის განსაზღვრა სისხლში (Testosterone);

• ტესტოსტერონის თავისუფალი ფრაქციის განსაზღვრა სისხლში (Free Testosterone);

• შარდის საერთო ანალიზი (Urinalysis);

• კრეატინინის განსაზღვრა სისხლის შრატში (Creatinine);

• შარდოვანას განსაზღვრა სისხლის შრატში (Urea);

• C-რეაქტიული ცილის განსაზღვრა სისხლის შრატში, რაოდენობრივი (CRP);

• სისხლის საერთო ანალიზი, ედს (CBC+ESR).

გამოყენებული წყაროები:

• medlineplus.gov - PSA

• cancer.gov - PSA

• mayocliniclabs.com - PSA

• ნინო ღულათავა - სამედიცინო დირექტორი;

• ნინო მურადაშვილი - ჰემატოლოგიის, ბიოქიმიის და იმუნოლოგიის მიმართულების ხელმძღვანელი;

• ლევან არჯევანიძე - კომერციული დირექტორი.