ცერულოპლაზმინის დაბალი დონე შესაძლოა მიუთითებდეს, რომ ორგანიზმი ვერ იყენებს სპილენძს სათანადოდ და გვხვდება შემდეგ შემთხვევებში:

• ვილსონის დაავადება – თუმცა ამ დაავადებისას ცერულოპლაზმინის დონე ზოგჯერ ნორმის ფარგლებშიც რჩება;

• მენკესის სინდრომი (სპილენძის ცვლის იშვიათი მემკვიდრული დარღვევა);

• ღვიძლის მძიმე დაავადება;

• თირკმლის დაავადება, ცილის დაკარგვასთან დაკავშირებული მდგომარეობები (ნეფროზული სინდრომი);

• სპილენძის დეფიციტი არასრულფასოვანი კვების ან მალაბსორბციის გამო.

ცერულოპლაზმინის მაღალი დონე შესაძლოა დაკავშირებული იყოს:

• ინფექციასთან, ანთებასთან ან ქსოვილის დაზიანებასთან (ცერულოპლაზმინი მწვავე ფაზის ცილაა);

• ორსულობასთან, ესტროგენის შემცველი მედიკამენტებისა და ორალური კონტრაცეპტივების მიღებასთან;

• რევმატოიდულ ართრიტთან;

• ზოგიერთ ონკოლოგიურ დაავადებასთან (მაგ., ლეიკემია, ჰოჯკინის ლიმფომა).

მნიშვნელოვანია გვახსოვდეს, რომ ცერულოპლაზმინის მაღალი დონე ყოველთვის არ ნიშნავს მკურნალობის საჭიროებას. ცერულოპლაზმინის ტესტი დამოუკიდებლად ვერ ადგენს დიაგნოზს – მისი შედეგი ფასდება სისხლსა და შარდში სპილენძის მაჩვენებლებთან, ასევე სიმპტომებსა და ოჯახურ ანამნეზთან ერთად.

ლაბორატორიული კვლევის შედეგები ყოველთვის უნდა შეფასდეს ექიმის მიერ პაციენტის სამედიცინო ისტორიასთან (ანამნეზთან) და სხვა გამოკვლევების შედეგებთან ერთად.

• სპილენძის განსაზღვრა შრატში (Copper, Serum);

• სპილენძის განსაზღვრა შარდში (Copper, Urine);

• ღვიძლის ფუნქციური სინჯები (ALT, AST, GGT, ALP, TBIL, DBIL);

• ალანინამინოტრანსფერაზის განსაზღვრა სისხლში (ALT/GPT);

• ასპარტატამინოტრანსფერაზის განსაზღვრა სისხლში (AST/GOT);

• სისხლის საერთო ანალიზი, ედს (CBC+ESR);

• კოაგულოგრამა (PT, PI, INR, aPTT, Fibrinogen);

• საერთო ცილის განსაზღვრა სისხლის შრატში (TP);

• ალბუმინის განსაზღვრა სისხლის შრატში (ALB).

გამოყენებული წყაროები:

• medlineplus.gov - Ceruloplasmin Test

• ncbi.nlm.nih.gov - New tools for Wilson's disease diagnosis

• testing.com - Ceruloplasmin

• ნინო ღულათავა - სამედიცინო დირექტორი;

• ნინო მურადაშვილი - ჰემატოლოგიის, ბიოქიმიის და იმუნოლოგიის მიმართულების ხელმძღვანელი;

• ლევან არჯევანიძე - კომერციული დირექტორი.