ჰემოპოეზური ღეროვანი და პროგენიტორული უჯრედები (HSPCs) წარმოადგენენ სისხლის წინაპარ უჯრედებს, რომელთა ზედაპირზე ექსპრესირებულია CD34 გლიკოპროტეინი. ეს უჯრედები ძირითადად ლოკალიზებულია ძვლის ტვინში, ხოლო მცირე რაოდენობით - პერიფერიულ სისხლსა და ჭიპლარის სისხლში. CD34+ უჯრედები არიან ჰემოპოეზის (სისხლის უჯრედების წარმოქმნის) წყარო: მათგან წარმოიქმნება ერითროციტები, ლეიკოციტები (გრანულოციტები, მონოციტები, ლიმფოციტები) და თრომბოციტები.

CD34+ უჯრედების რაოდენობის განსაზღვრა ნაკადური ციტომეტრიის მეთოდით (Flow Cytometry) ხდება სპეციფიკური მონოკლონური ანტისხეულების (anti-CD34, anti-CD45) გამოყენებით - ISHAGE-ის (International Society of Hematotherapy and Graft Engineering) საერთაშორისო პროტოკოლის შესაბამისად. შედეგი გაიცემა აბსოლუტური რიცხვით (უჯრედი/მკლ-ში) და ლეიკოციტების საერთო რაოდენობის პროცენტული წილით.

ეს კვლევა გამოიყენება ჰემოპოეზის ფუნქციური მდგომარეობის შესაფასებლად სხვადასხვა ჰემატოლოგიური დაავადებისას, ძვლის ტვინის უკმარისობის სინდრომების დიაგნოსტიკისა და მონიტორინგისთვის, ასევე - ჰემოპოეზური ფაქტორებით სტიმულაციის (მაგ., G-CSF) ეფექტიანობის შესაფასებლად.

CD34+ ჰემოპოეზური ღეროვანი უჯრედები (ტრანსპლანტაციისთვის) - არის უჯრედები, რომელთა ზუსტი კვანტიფიკაცია აუცილებელია ძვლის ტვინისა და პერიფერიული სისხლის ღეროვანი უჯრედების (PBSC) ტრანსპლანტაციის ეფექტიანი ჩატარებისთვის. CD34+ უჯრედები წარმოადგენენ ჰემოპოეზის წინაპარ უჯრედებს, რომლებიც გადანერგვის შემდეგ აღადგენენ რეციპიენტის სისხლის წარმოქმნის ფუნქციას.

კვლევა ტარდება ნაკადური ციტომეტრიის მეთოდით (Flow Cytometry) - საერთაშორისო ISHAGE-ის (International Society of Hematotherapy and Graft Engineering) რეკომენდაციების შესაბამისად. CD34+ უჯრედები იდენტიფიცირდება მონოკლონური ანტისხეულების კომბინაციით (anti-CD34, anti-CD45), ხოლო უჯრედების სიცოცხლისუნარიანობის შესაფასებლად გამოიყენება სასიცოცხლო საღებავი (მაგ., 7-AAD).

გადანერგვის წარმატებისთვის აუცილებელია CD34+ უჯრედების მინიმალური დოზის (ე.წ. „გადანერგვის [ენგრაფტმენტის] დოზის“) უზრუნველყოფა: ალოგენური ტრანსპლანტაციისთვის ჩვეულებრივ - ≥4-5 × 10⁶ უჯრედი/კგ-ზე სხეულის მასის, ხოლო ავტოლოგური ტრანსპლანტაციისთვის - ≥2-2.5 × 10⁶ უჯრედი/კგ-ზე. ეს კვლევა ხორციელდება სხვადასხვა ნიმუშზე: პერიფერიულ სისხლზე (აფერეზის წინ - მობილიზაციის ეფექტიანობის შესაფასებლად), აფერეზის პროდუქტზე და, ზოგ შემთხვევაში, ძვლის ტვინზე ან ჭიპლარის სისხლზე.

CD4 ლიმფოციტები (T-ჰელპერები) წარმოადგენენ T-ლიმფოციტების ქვეპოპულაციას, რომელთა ზედაპირზე გამოხატულია CD4 მოლეკულა. ისინი იმუნური სისტემის ცენტრალური მარეგულირებელი უჯრედებია - ააქტიურებენ B-ლიმფოციტებს ანტისხეულების წარმოსაქმნელად, ხელს უწყობენ ციტოტოქსიური CD8 ლიმფოციტებისა და მაკროფაგების მუშაობას და ციტოკინების სეკრეციით კოორდინირებენ ანთებითი და ანტიინფექციური პასუხის სიძლიერეს.

CD4 ლიმფოციტების რაოდენობის განსაზღვრა ნაკადური ციტომეტრიის (Flow Cytometry) მეთოდით ხდება სპეციფიკური მონოკლონური ანტისხეულების გამოყენებით, რომლებიც აღნიშნავენ CD4 და CD3 ანტიგენებს უჯრედის ზედაპირზე. შედეგი გაიცემა როგორც აბსოლუტური რიცხვი (უჯრედი/მკლ-ში), ისე ლიმფოციტების საერთო რაოდენობის პროცენტული წილით.

CD4 უჯრედები აივ-ის (HIV) მთავარი სამიზნეა - ვირუსი სწორედ CD4 რეცეპტორის გავლით აღწევს უჯრედში, რის შემდეგაც თანდათან ანადგურებს მათ. ამიტომ CD4 ლიმფოციტების დათვლა აივ-ინფიცირებული პაციენტების მართვის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ლაბორატორიული ინსტრუმენტია - ის გვაძლევს ინფორმაციას იმუნური სისტემის ფუნქციური მდგომარეობის, დაავადების სტადიის, ანტირეტროვირუსული თერაპიის ეფექტიანობისა და ოპორტუნისტული ინფექციების განვითარების რისკის შესახებ.

CD4 ლიმფოციტების რაოდენობის ცვლილება ფასდება ასევე პირველადი და მეორადი იმუნოდეფიციტური მდგომარეობების, აუტოიმუნური დაავადებების, ლიმფოპროლიფერაციული პროცესების, ტრანსპლანტაციის შემდგომი იმუნოსუპრესიის და ქიმიოთერაპიის ფონზე იმუნური სტატუსის შესაფასებლად.

CD8 ლიმფოციტები (ციტოტოქსიური T-უჯრედები) წარმოადგენენ T-ლიმფოციტების ქვეპოპულაციას, რომელთა ზედაპირზე გამოხატულია CD8 მოლეკულა. მათი ძირითადი ფუნქციაა ინფიცირებული, სიმსივნური და გადანერგილი (ალოგენური) უჯრედების უშუალო განადგურება. CD8 ლიმფოციტები ცნობენ ანტიგენებს, რომლებიც წარდგენილია I კლასის ჰისტოშეთავსებადობის კომპლექსის (MHC class I) მოლეკულებით - ეს მექანიზმი მნიშვნელოვანია ვირუსული ინფექციებისა და ავთვისებიანი უჯრედების კონტროლისთვის.

CD8 ლიმფოციტების რაოდენობის განსაზღვრა ხდება ნაკადური ციტომეტრიის მეთოდით (Flow Cytometry), სპეციფიკური მონოკლონური ანტისხეულების (anti-CD3, anti-CD8) გამოყენებით. შედეგი გაიცემა აბსოლუტურ რიცხვებში (უჯრედი/მკლ-ში) და ლიმფოციტების საერთო რაოდენობის პროცენტული წილით.

CD8 უჯრედების მაჩვენებელი განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია აივ-ინფექციის მქონე პაციენტების მართვაში - CD4/CD8 თანაფარდობის შემცირება (ე.წ. ინვერსია) წარმოადგენს დაავადების პროგრესირებისა და იმუნური სისტემის დისფუნქციის მნიშვნელოვან ლაბორატორიულ მარკერს. გარდა ამისა, CD8 ლიმფოციტების შეფასება გამოიყენება ვირუსული ინფექციების (CMV, EBV), აუტოიმუნური დაავადებების, იმუნოდეფიციტური მდგომარეობებისა და ლიმფოპროლიფერაციული პროცესების შესაფასებლად.

T და B ლიმფოციტები ადაპტური (შეძენილი) იმუნური სისტემის ორი ძირითადი უჯრედული პოპულაციაა, რომლებიც განსაზღვრავენ ორგანიზმის სპეციფიკურ იმუნურ პასუხს ინფექციებზე, სიმსივნურ პროცესებზე და უცხო ანტიგენებზე.

T-ლიმფოციტები (CD3+) მწიფდებიან თიმუსში და პასუხისმგებლები არიან ე.წ. უჯრედული იმუნიტეტისთვის. ისინი მოიცავენ რამდენიმე ქვეპოპულაციას - მათ შორის CD4+ ჰელპერულ უჯრედებს (კოორდინირებენ იმუნურ პასუხს) და CD8+ ციტოტოქსიურ უჯრედებს (ანადგურებენ ინფიცირებულ და ავთვისებიან უჯრედებს).

B-ლიმფოციტები (CD19+) მწიფდებიან ძვლის ტვინში და პასუხისმგებლები არიან ჰუმორული იმუნიტეტისთვის - მათგან წარმოიქმნება ანტისხეულების მაპროდუცირებელი პლაზმური უჯრედები. ანტისხეულები (იმუნოგლობულინები) ცნობენ და განეიტრალებენ ბაქტერიულ, ვირუსულ და სხვა უცხო ანტიგენებს.

T და B ლიმფოციტების რაოდენობრივი განსაზღვრა ხდება ნაკადური ციტომეტრიის მეთოდით (Flow Cytometry), სპეციფიკური მონოკლონური ანტისხეულების (anti-CD3, anti-CD19, anti-CD45) გამოყენებით. შედეგი გაიცემა აბსოლუტური რიცხვებით (უჯრედი/მკლ-ში) და ლიმფოციტების საერთო რაოდენობის პროცენტული წილით.

ეს კვლევა გვაძლევს ინფორმაციას ადაპტური იმუნური სისტემის სტრუქტურის შესახებ და გამოიყენება პირველადი და მეორადი იმუნოდეფიციტური მდგომარეობების დიაგნოსტიკის, ლიმფოპროლიფერაციული პროცესების შესაფასებლად და იმუნოსუპრესიული ან ციტოსტატიკური თერაპიის ფონზე იმუნური სტატუსის მონიტორინგისთვის.

T და B უჯრედების თავსებადობის განსაზღვრა ნაკადური ციტომეტრიული მეთოდით (crossmatch) არის სპეციალიზებული ლაბორატორიული კვლევა, რომელიც ტარდება ორგანოს ან ქსოვილის ტრანსპლანტაციის დაგეგმვისას.

კვლევის (ე.წ. ჯვარედინი სინჯის - crossmatch) მიზანია იმუნოლოგიური თავსებადობის დადგენა: შეიცავს თუ არა რეციპიენტის სისხლი ანტისხეულებს, რომლებიც მიმართულია კონკრეტული დონორის უჯრედების წინააღმდეგ. ასეთი ანტისხეულების არსებობა ზრდის გადანერგილი ორგანოს რეჯექტის რისკს.

ნაკადური ციტომეტრია (flow cytometry) არის მაღალმგრძნობიარე ტექნოლოგია, რომელიც საშუალებას იძლევა ცალ-ცალკე შეფასდეს, უკავშირდება თუ არა რეციპიენტის ანტისხეულები დონორის ორ ძირითად ტიპის უჯრედს:

• T-უჯრედებს - დადებითი T-უჯრედული სინჯი ჩვეულებრივ ასოცირებულია ორგანოს ჰიპერმწვავე ან მწვავე რეჯექტის მაღალ რისკთან;

• B-უჯრედებს - B-უჯრედული სინჯი დამატებით ინფორმაციას იძლევა, თუმცა მისი კლინიკური მნიშვნელობა განსხვავებულია.

ეს კვლევა არ ფასდება ცალკე - ის ტრანსპლანტოლოგიის გუნდის მიერ პრიორიტეტული გადაწყვეტილების ნაწილია და ყოველთვის ფასდება სხვა იმუნოლოგიურ კვლევებთან (მაგ., HLA-ტიპირებასთან და დონორ-სპეციფიკური ანტისხეულების განსაზღვრასთან) ერთად.

CD19 ლიმფოციტები (CD3-CD19+) - B-უჯრედული ხაზის მახასიათებლები:

• წარმოადგენენ B-ლიმფოციტებს, რომელთა ზედაპირზე გამოხატულია CD19 გლიკოპროტეინი - B-უჯრედული ხაზის ერთ-ერთი ყველაზე სპეციფიკური მარკერი;

• CD19 გამოხატულია B-ლიმფოციტების განვითარების თითქმის ყველა სტადიაზე (გარდა ბოლო - პლაზმური უჯრედის სტადიისა), რაც მას B-უჯრედული პოპულაციის შესაფასებლად ოპტიმალურ მარკერად აქცევს.

ფუნქციური როლი:

• B-ლიმფოციტები ჰუმორული იმუნიტეტის ცენტრალური უჯრედებია;

• ანტიგენთან კონტაქტის შემდეგ ისინი დიფერენცირდებიან პლაზმურ უჯრედებად, რომლებიც წარმოქმნიან ანტისხეულებს (იმუნოგლობულინებს - IgM, IgG, IgA, IgE, IgD);

• ანტისხეულები ცნობენ უცხო ანტიგენებს და ააქტიურებენ მთელ რიგ მექანიზმებს: ნეიტრალიზაცია, ოპსონიზაცია, კომპლემენტის სისტემის გააქტიურება, ანტისხეულდამოკიდებული უჯრედული ციტოტოქსიკურობა (ADCC).

კვლევის მეთოდოლოგია:

• CD19+ B-ლიმფოციტების რაოდენობრივი განსაზღვრა ხდება გამდინარე ციტომეტრიული მეთოდით (Flow Cytometry), სპეციფიკური მონოკლონური ანტისხეულების (anti-CD3, anti-CD19, anti-CD45) გამოყენებით;

• შედეგი იცემა აბსოლუტური რიცხვებით (უჯრედი/მკლ-ში) და ლიმფოციტების საერთო რაოდენობის პროცენტული წილით.

კლინიკური გამოყენება:

• B-უჯრედული იმუნოდეფიციტური მდგომარეობების დიაგნოსტიკა;

• B-უჯრედული ლიმფოპროლიფერაციული პროცესების (განსაკუთრებით - ქრონიკული ლიმფოციტური ლეიკემიის) შესაფასებლად;

• ანტი-CD20 ბიოლოგიური თერაპიის (რიტუქსიმაბი, ოფატუმუმაბი) ფონზე B-უჯრედული პოპულაციის მონიტორინგისთვის.

ლაბორატორიული კვლევის შედეგები ყოველთვის უნდა შეფასდეს ექიმის მიერ პაციენტის სამედიცინო ისტორიასთან (ანამნეზურ მონაცემებთან) და სხვა გამოკვლევების შედეგებთან ერთად.

CD4 და CD8 ლიმფოციტების კომბინირებული პანელი (T-უჯრედული ქვეპოპულაციები) ერთობლივად განსაზღვრავს ორი მნიშვნელოვანი T-ლიმფოციტური უჯრედის რაოდენობრივ მაჩვენებლებს და მათ თანაფარდობას (CD4/CD8 ratio).

CD4 ლიმფოციტები (T-ჰელპერული უჯრედები) კოორდინირებენ იმუნურ პასუხს, ააქტიურებენ ანტისხეულების წარმოქმნას და მაკროფაგების მუშაობას. CD8 ლიმფოციტები (ციტოტოქსიური უჯრედები) უშუალოდ ანადგურებენ ვირუსით ინფიცირებულ და სიმსივნურ უჯრედებს.

CD4/CD8 თანაფარდობა (ე.წ. იმუნორეგულატორული ინდექსი) - მნიშვნელოვანი მაჩვენებელია, რომელიც ასახავს იმუნური სისტემის ბალანსს. ჯანმრთელ ზრდასრულ ადამიანებში CD4/CD8 თანაფარდობა ჩვეულებრივ >1.0-ია (დაახლოებით 1.5-2.5).

გამოკვლევა ტარდება ნაკადური ციტომეტრიის მეთოდით (Flow Cytometry), სპეციფიკური მონოკლონური ანტისხეულების (anti-CD3, anti-CD4, anti-CD8, anti-CD45) გამოყენებით. შედეგი გაიცემა აბსოლუტური რიცხვებით (უჯრედი/მკლ-ში) და ლიმფოციტების საერთო რაოდენობის პროცენტული წილით, ასევე გამოითვლება CD4/CD8 თანაფარდობა.

CD4/CD8 თანაფარდობის ცვლილება - განსაკუთრებით მისი ინვერსია (<1.0) - ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ლაბორატორიული მარკერია აივ-ინფექციის, ვირუსული ინფექციების (CMV, EBV) და ზოგიერთი აუტოიმუნური დაავადების მონიტორინგისთვის.

NK, T, B, CD4 და CD8 ლიმფოციტების სრული პანელი (TBNK-პანელი)

ეს არის ლიმფოციტური უჯრედების ძირითადი ქვეპოპულაციების რაოდენობრივი მაჩვენებლების შემფასებელი ყველაზე ფართო და ინფორმაციული გამოკვლევა.

პანელის შემადგენლობა:

• T-ლიმფოციტები (CD3+): უჯრედული იმუნიტეტის ცენტრალური უჯრედები;

• CD4+ T-ჰელპერული უჯრედები: კოორდინირებენ იმუნურ პასუხს;

• CD8+ ციტოტოქსიური T-უჯრედები: ანადგურებენ ინფიცირებულ და სიმსივნურ უჯრედებს;

• B-ლიმფოციტები (CD19+): ჰუმორული იმუნიტეტის უჯრედები, ანტისხეულების მაპროდუცირებლები;

• NK ლიმფოციტები (CD3-CD16+CD56+): ბუნებრივი მკვლელი უჯრედები, თანდაყოლილი იმუნიტეტის წარმომადგენლები.

მნიშვნელოვანი მაჩვენებლები:

გარდა ცალკეული უჯრედული პოპულაციების მაჩვენებლებისა, კვლევა იძლევა ინფორმაციას CD4/CD8 თანაფარდობის (იმუნორეგულატორული ინდექსის) შესახებ, რაც გადამწყვეტია იმუნური სისტემის ბალანსის შესაფასებლად.

კვლევის მეთოდოლოგია:

• გამოიყენება გამდინარე ციტომეტრიული მეთოდი (Flow Cytometry);

• გამოიყენება მონოკლონური ანტისხეულების კომბინაცია (anti-CD3, anti-CD4, anti-CD8, anti-CD19, anti-CD16, anti-CD56, anti-CD45);

• შედეგი იცემა აბსოლუტური რიცხვებით (უჯრედი/მკლ-ში) და ლიმფოციტების საერთო რაოდენობის პროცენტული წილით.

კლინიკური გამოყენება:

TBNK-პანელი წარმოადგენს ლიმფოციტური ქვეპოპულაციების შეფასების სტანდარტს და გამოიყენება:

• პირველადი იმუნოდეფიციტური მდგომარეობების დიაგნოსტიკისთვის;

• აივ-ინფიცირებული პაციენტების მონიტორინგისთვის;

• ლიმფოპროლიფერაციული პროცესების შესაფასებლად;

• იმუნოსუპრესიული ან ციტოსტატიკური თერაპიის ფონზე იმუნური სტატუსის ყოვლისმომცველი მონიტორინგისთვის.

ეს კვლევა გვაძლევს ლიმფოციტური სისტემის სრულ „სურათს“.

ლაბორატორიული კვლევის შედეგები ყოველთვის უნდა შეფასდეს ექიმის მიერ პაციენტის სამედიცინო ისტორიასთან (ანამნეზურ მონაცემებთან) და სხვა გამოკვლევების შედეგებთან ერთად.

NK ლიმფოციტები (Natural Killer Cells) - ბუნებრივი მკვლელი უჯრედები

ზოგადი დახასიათება:

• წარმოადგენენ თანდაყოლილი (ინატური) იმუნური სისტემის სპეციალიზებულ ლიმფოციტებს;

• ფენოტიპი: CD3-CD16+CD56+;

• NK უჯრედები წინასწარი სენსიტიზაციის გარეშე უშუალოდ ცნობენ და ანადგურებენ ვირუსით ინფიცირებულ, სიმსივნურ და სტრესის ქვეშ მყოფ უჯრედებს (განსხვავებით T-ლიმფოციტებისგან, რომლებსაც სპეციფიკური ანტიგენით ცნობა სჭირდებათ).

მოქმედების მექანიზმები:

• ციტოტოქსიური მოქმედება: ციტოლიზური გრანულების (პერფორინისა და გრანზიმების) გამოყოფა;

• ციტოკინების სეკრეცია: განსაკუთრებით ინტერფერონ-გამა (IFN-γ), რომელიც ააქტიურებს მაკროფაგებსა და T-ლიმფოციტებს.

კლინიკური მნიშვნელობა:

• ანტივირუსული თავდაცვა: განსაკუთრებით ჰერპესვირუსების ოჯახის (HSV, VZV, EBV, CMV) წინააღმდეგ;

• ანტიონკოლოგიური ზედამხედველობა;

• დეფიციტი ან დისფუნქცია ასოცირდება მძიმე, რეციდიულ ჰერპესვირუსულ ინფექციებთან და სიმსივნური დაავადებების მომატებულ რისკთან.

კვლევის მეთოდოლოგია:

• რაოდენობრივი განსაზღვრა ხდება გამდინარე ციტომეტრიული მეთოდით (Flow Cytometry);

• გამოიყენება სპეციფიკური მონოკლონური ანტისხეულები (anti-CD3, anti-CD16, anti-CD56, anti-CD45);

• შედეგი იცემა აბსოლუტური რიცხვებით (უჯრედი/მკლ-ში) და ლიმფოციტების საერთო რაოდენობის პროცენტული წილით.

კლინიკური გამოყენება:

• პირველადი იმუნოდეფიციტური მდგომარეობების (განსაკუთრებით NK-უჯრედული დეფიციტის) დიაგნოსტიკა;

• რეციდიული ჰერპესვირუსული ინფექციების კვლევა;

• NK-უჯრედული ლიმფოპროლიფერაციული პროცესების შეფასება.

ლაბორატორიული კვლევის შედეგები ყოველთვის უნდა შეფასდეს ექიმის მიერ პაციენტის სამედიცინო ისტორიასთან (ანამნეზურ მონაცემებთან) და სხვა გამოკვლევების შედეგებთან ერთად.

პერიფერიული სისხლის იმუნოფენოტიპური გამოკვლევა გამდინარე ციტომეტრიის მეთოდით - წარმოადგენს იმუნოფენოტიპირების (ანტისხეულთა პანელის შეფასების გზით) ონკოჰემატოლოგიური დაავადებების დიაგნოსტიკის ალტერნატიულ მეთოდს. იგი გამოიყენება სითხურ მდგომარეობაში არსებული საკვლევი მასალის (ძვლის ტვინის ასპირატის, პერიფერიული სისხლის) შეფასებისას, მოცირკულირე უჯრედების ტიპის ბუნებისა და რაოდენობის შეფასების გზით მწვავე და ქრონიკული ლეიკემიების ტიპების დიაგნოსტიკისთვის.

ჰემატოპათოლოგიური პროცესების იმუნოჰისტოქიმიური კვლევა - გულისხმობს ძვლის ტვინის, ლიმფური კვანძის, მკერდუკანა ჯირკვლის (თიმუსის) და სხვა არაჰემატოპოეზური სისტემის ორგანოებსა და ქსოვილებში არსებული ონკოჰემატოლოგიურ დაავადებებზე საეჭვო პროცესების დიფერენცირების, დადასტურების დიაგნოსტიკურ მეთოდს სპეციფიკური ანტისხეულთა პანელის გამოყენებით. იმუნოჰისტოქიმიური კვლევის ძირითადი გამოყენების სფეროებია: • დიაგნოსტიკა და დიაგნოზის დაზუსტება; • სიმსივნეების ტიპის, წარმოშობისა და დიფერენცირების ხარისხის განსაზღვრა; • პროგნოზული მარკერების შეფასება; • მკურნალობის ტაქტიკისა და თერაპიული მიდგომის შერჩევა. გასათვალისწინებელია, რომ იმუნოჰისტოქიმიური კვლევის ხარისხსა და სიზუსტეს რამდენიმე ძირითადი ფაქტორი განაპირობებს: პრეანალიტიკური ფაქტორები ქსოვილის ფიქსაცია - ყველაზე კრიტიკული ეტაპია. ფორმალინში ფიქსაციის დაწყების დროულობა, ხანგრძლივობა და ტემპერატურა პირდაპირ მოქმედებს ანტიგენის სტრუქტურის შენარჩუნებაზე. არასწორი ფიქსაცია იწვევს ანტიგენის დეგრადაციას და შეიძლება მთლიანად არასარწმუნოდ აქციოს კვლევის შედეგი. ანტისხეულის ხარისხი გამოყენებული პირველადი ანტისხეულის სპეციფიკურობა და სენსიტიურობა გადამწყვეტია. მნიშვნელოვანია სწორი კლონის არჩევა, ვადისა და შენახვის პირობების კონტროლი. ანტიგენის აღდგენა ფიქსაციის დროს ანტიგენი ნაწილობრივ იფარება, მისი „გახსნა ხდება სითბური ან ფერმენტული დამუშავებით. ამ ეტაპის სწორად შესრულება პირდაპირ მოქმედებს სიგნალის ინტენსივობაზე. ლაბორატორიული სტანდარტიზაცია პროტოკოლების მკაცრი დაცვა, საკონტროლო ნიმუშების გამოყენება (პოზიტიური და ნეგატიური კონტროლი) და ავტომატიზებული პლატფორმები მნიშვნელოვნად ამცირებს ადამიანური შეცდომის ფაქტორს. ინტერპრეტაცია - პათოლოგანატომის კვალიფიკაცია და გამოცდილება - განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია რთული შემთხვევებისთვის, სადაც გამოსახულების კომპლექსური შეფასებაა საჭირო. კლინიკური კონტექსტი - კვლევის შედეგი ყოველთვის უნდა შეფასდეს მორფოლოგიურ სურათთან და კლინიკურ მონაცემებთან ერთობლიობაში. იზოლირებულად იმუნოჰისტოქიმიურმა მონაცემებმა ზოგჯერ შეიძლება შეცდომაში შეიყვანოს შემფასებელი.